W prze­ci­wień­stwie do abs­trak­cyj­nej prze­strzeni gale­ryj­nego white cube, w któ­rej pre­zen­tuje się zwy­kle sztukę współ­cze­sną, w prze­ci­wień­stwie do pustych, este­ty­zo­wa­nych foto­gra­fii prze­strzeni archi­tek­to­nicz­nych – brą­zowe wnętrza/​szare hale, zaprze­cze­nie neu­tral­no­ści, prze­strzeń wypeł­niona, zajęta. Stare pomiesz­cze­nia, wnę­trza histo­ryczne, wnę­trza opusz­czone, oka­le­czone, popa­da­jące w ruinę, wnę­trza poprze­my­słowe, pro­ste kon­struk­cje z bla­chy, płyt beto­no­wych, pla­stiku, pełne wciąż żywych opo­wie­ści z prze­szło­ści, któ­rych ktoś powi­nien wysłu­chać. Brą­zowe pomieszczenia/​szare hale to odwrot­ność neu­tral­nego, abs­trak­cyj­nego sze­ścianu, a także odwrot­ność czar­nego pudełka teatral­nego. Nie­kon­wen­cjo­nalna prze­strzeń wysta­wien­ni­cza wzmac­nia per­for­ma­tyw­ność oto­cze­nia, akty­wi­zuje zmy­sły, uwraż­li­wia na świat mate­rialny, upływ czasu, barwę efe­me­rycz­nych reali­za­cji artystycznych.

Brą­zowe pomieszczenia/​szare hale to nazwa, którą pro­po­nuję dla prze­strzeni nie­do­sko­na­łych, roz­brzmie­wa­ją­cych pustką i obec­no­ścią, ude­rza­ją­cych swoją mate­rial­no­ścią, która mani­fe­stuje się na róż­nych pozio­mach; prze­strzeni z bogatą histo­rią nik­nącą w mro­kach czasu, pełną praw­dzi­wych i wymy­ślo­nych opo­wie­ści. Eks­po­zy­cja brą­zo­wych wnętrz/​szarych hal każe myśleć o oddzia­ły­wa­niu histo­rii i prze­szło­ści, także o tym, jak alo­ko­wać ją na potrzeby współ­cze­snej publicz­no­ści: pro­jekty, wyda­rze­nia, per­for­mance, obec­ność widzów i akto­rów – wszystko tu roz­grywa się rów­no­cze­śnie, nakłada na sie­bie, współ­brzmi. Brą­zowe pomieszczenia/​szare hale pozwa­lają zoba­czyć, jak możemy odmie­niać prak­tyki wysta­wien­ni­cze i kura­tor­skie. Kon­fron­ta­cja z nasy­coną prze­strze­nią brą­zo­wych pomieszczeń/​szarych hal to kon­fron­ta­cja z niejasnymi/​złożonymi kwe­stiami, z archi­tek­turą, któ­rej hybry­do­wość zwy­kle umyka naszej uwa­dze z braku narzę­dzi pozwa­la­ją­cych na uchwy­ce­nie jej szcze­gól­nego charakteru.

Inês More­ira