Framis-HD

Ali­cia Fra­mis, Pomruki, insta­la­cja, 2000

U zara­nia XXI wieku, Ali­cia Fra­mis ilu­struje swoją pracą zmiany w prze­strzeni miej­skiej, mor­fo­lo­gicz­nej, geo­gra­ficz­nej i prze­mian spo­łecz­nych. W kon­tek­ście wciąż rosną­cej indy­wi­du­ali­za­cji, mia­sto ma ten­den­cję do obkur­cza­nia doświad­cze­nia zbio­ro­wego do postaci bar­dziej podat­nej na kon­sump­cję wizu­alną, czy wręcz – postaci eks­klu­zyw­nego spek­ta­klu. W pro­wo­ku­ją­cej i pyta­ją­cej funk­cji sztuki w prze­strzeni publicz­nej, Ali­cia Fra­mis– zapo­ży­cza­jąc z języka mody, archi­tek­tury i wzor­nic­twa – two­rzy cykle efe­me­rycz­nych inter­wen­cji, budu­ją­cych pod­stawę dla nowego typu doświad­cze­nia wymiany i komu­ni­ka­cji. Od rucho­mych plat­form, na któ­rych ludzie mogą się spo­ty­kać i wymie­niać mię­dzy sobą (Samot­ność w mie­ście – 1999–2000), przez stwo­rze­nie strefy ochron­nej dla ucie­ki­nie­rów poli­tycz­nych (Plac Immu­ni­tetu, 2000), po przy­wró­ce­nie zja­wi­ska śmierci w prze­strzeń miej­ską. (Metro z cmen­ta­rzem, Paryż, 1999) i stwo­rze­nie żywego pomnika z udzia­łem 300 osób (Kro­czący pomnik, 1997), Ali­cia Fra­mis w swych dzia­ła­niach woła o nową formę per­cep­cji, intu­icyj­nej reak­cji ze strony obser­wa­tora z zewnątrz. Insta­la­cja Pomruki kła­dzie nacisk na inte­rak­cję mie­dzy archi­tek­turą a zor­ga­ni­zo­wa­niem rela­cji mię­dzy­ludz­kich. Zapra­sza publicz­ność, by sta­nęła przed ścianą z otwo­rami, podzie­liła się i zawie­rzyła swe naj­skryt­sze myśli zapi­su­jąc je na kar­tecz­kach sym­pa­tycz­nym atra­men­tem, a następ­nie umie­ściła je w któ­rymś z licz­nych otwo­rów. Kiedy ta inter­wen­cja dobie­gnie końca, otwory w pomniku zawie­ra­jące te ano­ni­mowo wymru­czane sekrety zostają zagip­so­wane i  w ten spo­sób owe wia­do­mo­ści stają się niedostępne.

Gaidig Lema­rie