Helen Alme­ida uro­dziła się w Lizbo­nie w 1934 r., gdzie mieszka i pra­cuje dziś. Ta por­tu­gal­ska artystka wypeł­nia swoje prace ele­men­tami foto­gra­fii, wideo, per­for­mance, rzeźby, malar­stwa i rysunku w celu spro­ble­ma­ty­zo­wa­nia i zba­da­nia rela­cji arty­sty i widza. Klu­czo­wym kom­po­nen­tem pro­cesu arty­stycz­nego Alme­idy jest uży­cie jej ciała. Artystka czę­sto mode­luje swoje upo­zo­wane foto­gra­fie, uży­wa­jąc swo­jego ciała jako płótna. W latach 70.- tych Alme­ida roz­po­częła badać fizyczne atry­buty malar­stwa takie jak płótna, farby i ramy, rów­no­cze­śnie eks­plo­ru­jąc ilu­zo­ryczną funk­cję malar­stwa jako roz­sze­rze­nia prze­strzeni. To zain­te­re­so­wa­nie dopro­wa­dziło Alme­idę do eks­pe­ry­men­tów z medium foto­gra­fii. Praca z foto­gra­fią pozwala jej two­rzyć obrazy, w któ­rych ilu­zo­ryczna prze­strzeń sko­li­do­wana jest z rze­czy­wi­stą powierzch­nią foto­gra­fii. Intymne i auto­re­fe­ren­cyjne prace Alme­idy zdo­były uzna­nie w cza­sie jej kariery arty­stycz­nej. W 1975 r por­tu­gal­skie Mini­ster­stwo Edu­ka­cji i Badań Nauko­wych nagro­dziło ja gran­tem na prze­pro­wa­dze­nie badań na temat spo­łecz­nych cen­trów kul­tu­ro­wych, zaś w 2004 r. otrzy­mała nagrodę BES Photo przy­zna­waną za osią­gnię­cie w por­tu­gal­skiej foto­gra­fii. Retro­spek­tywną wystawę jej prac poka­zy­wano w Euro­pie i Sta­nach Zjednoczonych.