Julita Wój­cik czę­sto odno­si się do codzien­nych czyn­no­ści, które nie koja­rzą się bez­po­śred­nio ze sztuką, raczej z doświad­cze­niem życia codzien­nego, tro­chę jakby z nie­gdy­siej­szej, powoli odcho­dzą­cej w zapo­mnie­nie epoki. Szy­deł­ko­wa­nie, zamia­ta­nie, upra­wia­nie ogródka i zakła­da­nie oczek wod­nych, budo­wa­nie karm­ni­ków dla pta­ków czy pusz­cza­nie lataw­ca — te pro­ste czyn­no­ści nabie­rają rangi dopiero wpi­sane w kon­tekst arty­styczny, który z jed­nej strony nobi­li­tuje, z dru­giej zaś pozba­wia sztukę waloru eli­tar­no­ści. Z pozoru zwy­kłe Obie­ra­nie ziem­nia­ków (2001), czy też czułe pie­lę­gno­wa­nie ogrodu (Mój ogród 2000) może stać się począt­kiem debaty o gra­nice sztuki, któ­rej, jak się powszech­nie uważa, nie ucho­dzi zbli­żać się do codzien­no­ści na tak nie­bez­pieczną odle­głość. Julita czę­sto po pro­stu odbiera sztuce cię­żar z wdzię­kiem dziew­czynki, która pozwala kolo­ro­wym balo­nom szy­bo­wać nad mia­stem (Odbu­dowa Zamku, w Kostrzy­niu w 2004). Jej pomy­sły wzno­szą się ponad mar­ty­ro­lo­giczny cię­żar miejsc i sym­boli czę­sto igra­jąc z ogniem histo­rii, jak pod­czas budowy dzie­cię­cej pia­skow­nicy u stóp pate­tycz­nego “krzyża mile­nij­nego” na gdań­skiej Górze Gra­do­wej (Pia­skow­nica z wido­kiem 2002). Sztuka Wój­cik na chwilę zwraca miej­scom ich nie­win­ność. Ale zda­rza się i wręcz prze­ciw­nie, kiedy to Tęcza (2012), ogromna rzeźba z kwia­tów wyko­nana na wzór dzie­cię­cego rysunku, staje na war­szaw­skim Placu Zba­wi­ciela z cza­sem wywo­łu­jąc praw­dziwą spo­łeczną burzę. Artystka igra z miej­scem, cza­sem i pol­skimi sen­ty­men­tami. Im bar­dziej nie­winne wydają się te igraszki, tym czę­ściej jed­nak budzą demony.

Uro­dzona w 1971 w Gdań­sku, gdzie mieszka i pra­cuje. Absol­wentka Wydziału Rzeźby Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Gdań­sku (dyplom 1997). W bie­żą­cym roku otrzy­mała nagrodę Pasz­port POLI­TYKI oraz SZTORM ROKU 2012. Wie­lo­krotna sty­pen­dystka Mini­stra Kul­tury w 2007, 2005, 2003, 2001 i 19956 roku. Sty­pen­dystka Fun­da­cji Kul­tury w 2001. Rezy­dentka m.in.: Art in Gene­ral w Nowym Jorku/​USA w 2006 czy Vise­grad Found 2010. Jej prace znaj­dują się w kolek­cjach publicz­nych w: Zachę­cie Naro­do­wej Gale­rii Sztuki w War­sza­wie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Naro­do­wym w War­sza­wie, Gale­rii Arse­nał w Bia­łym­stoku, Zachę­cie Sztuki Współ­cze­snej w Szcze­ci­nie, Hor­se­Cross w Perth/​Szkocja oraz The Israel Museum w Jerozolimie/​Izrael.