Julita Wój­cik jest znana jako kro­ni­karka pro­win­cjo­nal­nej este­tyki domo­wej. Odno­sząc się do codzien­nych czyn­no­ści, w swo­ich pra­cach zaciera podziały mię­dzy rze­czy­wi­sto­ścią, a sztuką. Jej prace są barwne, a efekt osią­gnięty mini­mal­nymi środ­kami, jak Obie­ra­nie ziem­nia­ków (2001) w gale­rii czy czy­ta­nie Teo­rii widze­nia Strze­miń­skiego kro­wom na polu (Pej­zaż uni­styczny 2007). Rzeźby przed­sta­wia­jące budynki z wiel­kiej płyty, są pro­duk­tem dzia­łal­no­ści rze­komo kobie­cej: szy­deł­ko­wa­nia. Szy­deł­ko­wa­nie, zamia­ta­nie, upra­wia­nie ogródka i zakła­da­nie oczek wod­nych w miej­scach publicz­nych, budo­wa­nie karm­ni­ków dla pta­ków czy pusz­cza­nie lataw­ców nie koja­rzy się bez­po­śred­nio ze sztuką, tylko z doświad­cze­niem życia codzien­nego, tro­chę jakby z nie­gdy­siej­szej, powoli odcho­dzą­cej w zapo­mnie­nie epoki. Te pro­ste czyn­no­ści nabie­rają rangi dopiero wpi­sane w kon­tekst arty­styczny, który z jed­nej strony nobi­li­tuje, z dru­giej zaś pozba­wia sztukę waloru eli­tar­no­ści. Zacie­ra­jąc gra­nice pomię­dzy tym, co arty­styczne i codzienne, Wój­cik ofe­ruje humo­ry­styczny obraz ludz­kiej kondycji.

Uro­dzona w 1971 w Gdań­sku, gdzie mieszka i pra­cuje. Absol­wentka Wydziału Rzeźby Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Gdań­sku (dyplom 1997). W bie­żą­cym roku otrzy­mała nagrodę Pasz­port POLI­TYKI oraz SZTORM ROKU 2012. Wie­lo­krotna sty­pen­dystka Mini­stra Kul­tury w 2007,2005,2003,2001 i 19956 roku. Sty­pen­dystka Fun­da­cji Kul­tury w 2001. Rezy­dentka m.in.: Art in Gene­ral w Nowym Jorku/​USA w 2006 czy Vise­grad Found 2010. Jej prace znaj­dują się w kolek­cjach publicz­nych w: Zachę­cie Naro­do­wej Gale­rii Sztuki w War­sza­wie, Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Naro­do­wym w War­sza­wie, Gale­rii Arse­nał w Bia­łym­stoku, Zachę­cie Sztuki Współ­cze­snej w Szcze­ci­nie, Hor­se­Cross w Perth/​Szkocja oraz The Israel Museum w Jerozolimie/​Izrael.