Oh1

Anouk De Clercq, Oh, 2012

Oh jest próbą oży­wie­nia uto­pij­nego ducha architekta-​​renegata Etienne’a-Luisa Boul­léego (1728‑1799). Wierny duchowi uto­pij­nej tra­dy­cji archi­tek­to­nicz­nej, do jakiej nale­żał, Boul­lée został praw­do­po­dob­nie naj­le­piej pamię­tany szcze­gól­nie za jeden z nie­zre­ali­zo­wa­nych pro­jek­tów: gigan­tycz­nej świą­tyni w for­mie sfery, poświę­co­nej ojcu współ­cze­snej nauki Iza­akowi New­to­nowi (1784). Mimo iż odnie­sie­nia histo­ryczne do daw­nego, nie­zre­ali­zo­wa­nego pro­jektu archi­tek­to­nicz­nego nadają pracy Oh nutkę nostal­gii i melan­cho­lii, De Clercq udaje się mimo wszystko zacho­wać wier­ność wobec jej wła­snej, mocno opar­tej o doku­men­ta­cję, pasji, jaką są wizje futu­ro­lo­giczne. Oh sta­nowi kon­ty­nu­ację uni­ka­to­wej “poéti­que de l’espace” artystki – boga­tej fak­tu­rowo ana­li­zie wizu­al­nej, jakiej pod­dane są napię­cia ale­go­rycz­nych mię­dzy wewnętrz­nym a zewnętrz­nym, rze­czy­wi­stym a wyima­gi­no­wa­nym (“wir­tu­al­nym”), dwu– a trój­wy­mia­ro­wym, ana­lo­go­wym i cyfro­wym, roz­le­głym a intymnym.

Oh uzy­skało wyróż­nie­nie spe­cjalne na festi­walu Vide­ome­dja (CS) w 2011 roku.

Ani­ma­cja: Tom Kluy­skens
Dźwięk: Anton Aeki
Aku­styka: Johan Van­der­ma­elen
Pro­duk­cja: Augu­ste Orts
Wspar­cie: Flan­ders Audio­vi­sual Fund, CERA Part­ners in Art, MHKA, SCAM*Brouillon d’un réve numérique