Peace Pent small

Mau­reen Con­nor, Sys­tem Ope­ra­cyjny Poko­jowy Pen­ta­gon, 2012 — 2013

Budy­nek przy ulicy Lafay­ette nr 339 w Nowym Jorku, znany jako “Poko­jowy Pen­ta­gon” (Peace Pen­ta­gon) służy za bazę dla dzie­siąt­ków akty­wi­stów i postę­po­wych orga­ni­za­cji, pra­cu­ją­cych na rzecz pokoju od ponad 40 lat. Ponie­waż miej­sce to dra­ma­tycz­nie potrze­buje remontu, orga­ni­za­cja jego przy­ja­ciół “Friends 339″ wysto­so­wała apel o pro­po­zy­cje na kon­kurs pro­jek­tancki, odpo­wia­da­jący na pyta­nie: W jaki spo­sób budy­nek może mobi­li­zo­wać do zacho­wa­nia pokoju i sprawiedliwości?

Przed­sta­wiana pro­po­zy­cja, SOS, pro­po­nuje aby stary linio­wiec oce­aniczny zastą­pił ist­nie­jący budy­nek jako sie­dziba główna Poko­jo­wego Pentagonu.

_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​_​

SOS, to (nie­mal) dosłow­nie ryba wyjęta z wody; zde­ze­lo­wany, ale jesz­cze nie­to­nący, sta­tek głup­ców, z pasa­że­rami i załogą, któ­rzy wciąż są na tyle głupi, by usta­wić kurs na spra­wie­dli­wość spo­łeczną – taka budowla zwraca uwagę na war­to­ści wyzna­wane przez jej miesz­kań­ców. Zaadap­to­wany sta­tek oca­lono przed zezło­mo­wa­niem przez wyspe­cja­li­zo­wany w tym prze­mysł, który stał się jed­nym ze skut­ków glo­ba­li­za­cji. Wraz z prze­nie­sie­niem pro­duk­cji do Chin, Indii i innych kra­jów Południowo-​​Wschodniej Azji, wszyst­kie rodzaje stat­ków, łącz­nie z okrę­tami wojen­nymi i stat­kami wyciecz­ko­wymi, czę­sto prze­ra­bia się na statki han­dlowe, prze­wo­żące towary mię­dzy Azją a Zacho­dem. Statki te, nie­jed­no­krot­nie o war­to­ści tak nikłej, że nie­mal rów­nej kosz­tom eks­plo­ata­cji, są żyłą złota dla arma­to­rów. Ostatni rejs, nie­odwo­łal­nie wie­dzie je na plaże Ban­gla­de­szu, Indii i Paki­stanu, gdzie zostają roze­brane na czę­ści przez nie­wy­kwa­li­fi­ko­wa­nych robot­ni­ków, pra­cu­ją­cych w warun­kach zagra­ża­ją­cych zdro­wiu i życiu.

SOS zakłada, że pier­wot­nie remont, a następ­nie prace kon­ser­wa­cyjne przy statku/​ budowli wyko­nają robot­nicy z Ban­gla­de­szu, prze­szko­leni przez bez­ro­bot­nych, byłych pra­cow­ni­ków nie­czyn­nych stoczni amerykańskich.

Chri­stian Bjone [archi­tekt], Ram­sey Fen­dall, Andrea DeFe­lice, Holly Sen­ter, Tom Nimen [arty­ści i pro­jek­tanci], oraz Geo­rge Cairns, Royal Insti­tute of Tech­no­logy, kon­sul­tant ds. zło­mo­wa­nia stat­ków w Bangladeszu.