pejzaz_still_03

Julita Wój­cik, Pej­zaż uni­styczny, wideo, 2007

Wój­cik pre­zen­tuje cytaty, wyjęte z pism Strze­miń­skiego, jak kuli­narną receptę, prze­pis na obraz, który stara się speł­nić. Auto­kre­acja artystki pod­mi­no­wuje to pro­ste zało­że­nie. Wój­cik w krót­kiej sukience i chu­s­teczce na gło­wie, wygląda jak mło­dziutka uczen­nica, nie­doj­rzałe dziew­czę, któ­remu nie uda się spro­stać wyma­ga­niom Wiel­kiego Teo­re­tyka. Pro­ste dzia­ła­nie doka­me­rowe poja­wia się na tle sze­ro­kiego spek­trum zagad­nień, obej­mu­ją­cych rela­cję mistrza i uczen­nicy, abs­trak­cji i rze­czy­wi­sto­ści, sztuki i poli­tyki. Do tych tema­tów wie­dzie droga poprzez bio­gra­fię Strze­miń­skiego, jego rela­cje z żoną, rzeź­biarką Kata­rzyną Kobro, pro­blemy z reali­za­cją zało­żeń teo­re­tycz­nych w sztuce, wresz­cie próby dosto­so­wa­nia wła­snej formy do wytycz­nych reali­zmu socjalistycznego.

Tekst: Dorota Mon­kie­wicz do kata­logu wystawy w Muzeum Naro­do­wym w War­sza­wie pt.: „Punkty odnie­sie­nia. Kolek­cja Fun­da­cji Zbio­rów Sztuki Współ­cze­snej Muzeum Naro­do­wego w War­sza­wie” 2008