Hito_Adorno_3

Hito Stey­erl, Sza­rość Adorna, 2013

Praca sięga po oko­licz­no­ści powsta­wa­nia wie­dzy, zarówno prze­strzenne i spo­łeczne, a także te zwią­zane z nastro­jami poli­tycz­nymi. Artystkę inte­re­suje rela­cja pomię­dzy prak­ty­kami i teo­riami spo­łecz­nymi.  Praca jawi się też jako pyta­nie o rolę uczelni, jako miej­sca gdzie nastę­puje nego­cja­cja usta­bi­li­zo­wa­nej kom­pe­ten­cji nauko­wej z  bun­tem i spo­łecz­nym zaan­ga­żo­wa­niem stu­den­tów. Insta­la­cja  odwo­łuje się do uni­wer­sy­tec­kiej legendy, według któ­rej filo­zof  The­odore Adorno miał zażą­dać poma­lo­wa­nia sali wykła­do­wej na Uni­wer­sy­te­cie Goethego  we Frank­fur­cie na szaro, ponie­waż jest to ponoć jedyny kolor sprzy­ja­jący sku­pie­niu. W swo­jej serii wykła­dów w 1969 roku „Wpro­wa­dze­nie do myśle­nia dia­lek­tycz­nego” Adorno poszu­ki­wał rela­cji pomię­dzy prak­tyką i teo­rią spo­łeczną.  Liczył przy tym na aktywne zaan­ga­żo­wa­nie stu­den­tów i zapro­po­no­wał, że można prze­ry­wać jego wykłady pyta­niami. Jed­nak  sytu­acja wymyka się spod kon­troli, stu­denci już na pierw­szym spo­tka­niu bom­bar­dują pro­fe­sora serią agre­syw­nych pytań a trzy stu­dentki obna­żaja piersi roz­sy­pu­jąc płatki kwia­tów. Poru­szony filo­zof opusz­cza uczel­nię. Prze­pro­wa­dza­jąc wywiady Stey­erl ze swoją ekipą pró­buje zna­leźć osoby pamię­ta­jące tę histo­rię. Artystka zatrud­nia kon­ser­wa­to­rów, któ­rzy sta­ran­nie zdej­mują farbę ze ścian audy­to­rium,  war­stwa po war­twie, aby odna­leżć zagu­bioną szarość.

Rów­no­le­gle z fil­mem pre­zen­to­wany jest chro­no­lo­giczny spis wyda­rzeń, które uwzględ­niają  pro­te­sty stu­denc­kie, akcje pro­te­sta­cyjne nago oraz histo­rię malar­stwa mono­chro­ma­tycz­nego. Pro­jek­cja filmu rzu­to­wana jest na sze­reg paneli  w róż­nych odcie­niach sza­ro­ści. Obraz łamie się na zabu­rzo­nym, sza­rym ekra­nie. Podob­nie my, pró­bu­jemy z frag­men­tów utkać histo­rię powią­zań pomię­dzy tymi wyda­rze­niami choć wiemy, że atmos­fery tam­tego zda­rze­nia nie jeste­śmy w sta­nie odtwo­rzyć ani przeżyć.