Pro­wa­dze­nie: Dr Sła­wo­mir Lip­nicki, ASP Gdańsk)
Miej­sce: warsz­taty zor­ga­ni­zo­wane zostaną na stry­chu, na ulicy Ste­fana Jara­cza. Trwać będą od 23.09.2013 do 30.09.2013 w cza­sie 5 zajęć po 5 godzin.

Dba­jąc o zrów­no­wa­żony roz­wój spo­łe­czeństw, współ­cze­śni pro­jek­tanci miast podej­mują for­mułę alle­lo­pa­tii jako poli­tyki sąsiedz­twa. Doko­nu­jąc rewi­ta­li­za­cji tere­nów, jako jeden z istot­nych ele­men­tów gry o kapi­tał, staje się pro­ces uto­wa­ro­wie­nie­nia pamięci i toż­sa­mo­ści miesz­kań­ców. Także, wraz z takim spo­so­bem kre­owa­nia wspól­noty, udział w dobrach kul­tury pod­lega uryn­ko­wie­niu, a anty­de­mo­kra­tyczny cha­rak­ter zawłasz­cza­nia pamięci zbio­ro­wej powo­duje wyklu­cza­nie. W ramach „spo­łe­czeństw bez wła­ści­wo­ści” –sąsiedz­two, jest tu nie tylko kupio­nym przy­wi­le­jem, lecz także sta­nowi o dostęp­no­ści „do bycia skądś”.
Pod­jęty z miesz­kań­cami ulic Ste­fana Jara­cza Robot­ni­czej pro­jekt warsz­ta­tów, dla osób 50+ w ramach pro­gramu edu­ka­cyj­nego Alter­na­tiva 2013, jest formą zobra­zo­wa­nia sąsiedz­twa. Tego, które poprzez codzienne doświad­cza­nie two­rzą­cych przez miesz­kań­ców miejsc, sta­nowi o ich indy­wi­du­al­nej pamięci.  Gdzie pamięć, zdję­cia rodzinne, wyobraź­nia, staną się impul­sem do stwo­rze­nia reflek­sji nad miej­scem życia. Tak, aby nie tra­cąc tego co ważne, usank­cjo­no­wać kształt prze­mian tego co wspólne.

Bio:

Sła­wo­mir Lip­nicki ur. w 1972 r w Gdań­sku. W latach 1995–2000 stu­dio­wał na Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Gdań­sku na Wydziale Malar­stwa i Gra­fik i. Obec­nie pra­cuje na sta­no­wi­sku adiunkta na Wydziale Malar­stwa w macie­rzy­stej uczelni. Swoje prace pre­zen­to­wał na wielu wysta­wach indy­wi­du­al­nych i zbio­ro­wych w kraju i za gra­nicą. W 1998, 2008 i 2010 otrzy­mał Sty­pen­dium Mia­sta Gdań­ska, w 2006, Nagrodę Spe­cjalną Rek­tora ASP w Gdań­sku, w 2008, Nagrodę Pre­zy­denta Szcze­cina, w 2011, Sty­pen­dium twór­cze Mar­szałka Woje­wódz­twa Pomorskiego.

W pre­zen­to­wa­nych dotych­czas pro­jek­tach Lip­nicki doko­nuje rein­ter­pre­ta­cji zna­czeń. Korzy­sta­jąc z foto­gra­fii doku­men­tal­nej, rodzin­nej, two­rzy on obrazy jako pole pozy­ski­wa­nia zna­ków. Łącząc poprzez nie doświad­cze­nie prze­szło­ści, ujaw­nia bli­skość tego, co nie­obecne, zna­czące. For­muła ta, sta­nowi u niego także struk­turę wy/​obrażenia tego co wyklu­czone, nieuświadomione.Podobnie, w reali­zo­wa­nych od 2000 r. autor­skich pro­jek­tach „sztuki spo­tka­nia”. Zasto­so­wane przez niego przede­fi­nio­wa­nie rela­cji w two­rze­niu komu­ni­katu pomię­dzy dzie­łem a odbiorcą powo­duje, iż two­rząc Lip­nicki przy­bliża się do for­muły utraty. Tra­ce­nia domi­na­cji jed­no­kie­run­ko­wego spoj­rze­nia, na rzecz wie­lo­płasz­czy­zno­wego cha­rak­teru „współ – two­rze­nia” dzieła (przez/​dla wspólnoty).