Wen­de­lien van Olden­borgh — artystka sztuki wideo two­rząca prace, w któ­rych kinowy for­mat jest uży­wany jako meto­do­lo­gia pro­duk­cji, a także jako pod­sta­wowy język zróż­ni­co­wa­nych form pre­zen­ta­cji. Czę­sto wyko­rzy­stuje też sytu­ację publicz­nego krę­ce­nia filmu, współ­pra­cu­jąc z uczest­ni­kami na róż­nych zasa­dach  w celu współ­two­rze­nia sce­na­riu­sza oraz nasta­wie­nia pracy na wynik koń­cowy. Wraz ze swo­imi pra­cami, które ana­li­zują struk­tury for­mu­jące i hamu­jące pod­mio­to­wość, Wen­de­lien van Olden­borgh uczest­ni­czyła w wielu dużych bien­nale oraz w mniej­szych dedy­ko­wa­nych poka­zach. Wśród nie­daw­nych pre­zen­ta­cji wymie­nić należy pokaz Beauty and the Right to the Ugly (2014) na  Ber­li­nale Forum Expan­ded 2015 oraz w  Col­lec­tive Gal­lery Edin­burgh 2015 i  w  van Abbe­mu­seum; następ­nie  La Java­na­ise poka­zy­wany był w  CAPC Bor­de­aux 2015 oraz na Bien­nale w Cuenca w Hisz­pa­nii w 2014; film  Après la reprise, la prise w Kun­sthalle Wien (2014) i Tate Liver­pool (2013); Cinema Bete & Deise poka­zy­wany był na wysta­wie  Dear Art w Calvert Gal­lery w Lon­dy­nie w 2013 r.; film  Sup­po­sing I love you. And you also love me (2011) pre­zen­to­wano na wysta­wie Spe­ech Mat­ters w Pawi­lo­nie Duń­skim pod­czas Bien­nale w Wene­cji (2011).  Van Olden­borgh sze­roko pre­zen­tuje swoje prace, m.in. w  Transit Display w Pra­dze,  RAW Mate­rial Com­pany Dakar w Sene­galu,  van Abbe­mu­seum w Ein­dho­ven,  Muhka w Antwer­pii,  Gene­rali Foun­da­tion w Wied­niu oraz Muzeum Sztuki w Łodzi, jak rów­nież na 2 Bien­nale w Moskwie w 2011 r. W 2014 r. otrzy­mała pre­sti­żową nagrodę Heine­ken Prize w dzie­dzi­nie Sztuki wrę­czaną przez  Royal Dutch Aca­demy of Sciences.