MRatynska

Maja Ratyń­ska, Wia­trowy Ul, 2007

Mię­dzy budyn­kami ciśnie­nie wia­tru rośnie i jego pręd­kość wzra­sta. Legendy osie­dlowe mówiły o moż­li­wo­ści “poło­że­nia się” na podmu­chach wia­tru. Kon­cep­cja tej elek­trowni powstała jako odpo­wiedź na pyta­nie, czy to dokucz­liwe zja­wi­sko dałoby się poży­tecz­nie wyko­rzy­stać. Tur­biny zostały dobrane na pod­sta­wie pomia­rów pręd­ko­ści wia­tru na tere­nie osie­dla — nie potrze­bują nasta­wia­nia do kie­runku wia­tru, dzia­łają wydaj­nie także przy wia­trach o małej pręd­ko­ści i są bar­dzo ciche. Na kształt kra­tow­nicy wpły­nęły dwa czyn­niki — efek­tywne i atrak­cyjne wizu­al­nie “upa­ko­wa­nie” tur­bin i hek­sa­go­nalny plan osie­dla. Wybrane na loka­li­za­cję przej­ście jest cha­rak­te­ry­stycz­nym punk­tem orien­ta­cyj­nym, leży w pobliżu cen­trum han­dlo­wego i placu zabaw oraz osie­dlo­wego klubu kul­tury. Dzięki takiemu usy­tu­owa­niu, ele­ganc­kiej for­mie i cichej pracy “wia­trowy ul” może pomóc prze­ła­mać nie­po­chlebne ste­reo­typy na temat elek­trowni wia­tro­wych oraz stać się nowym sym­bo­lem osiedla.