3 copy

 Ginta Tinte Vaser­mane, Ramy robo­cze, 2012

W nie­nar­ra­cyj­nych wideo kom­po­nuję i ukła­dam cho­re­ogra­fię scen teatralno-​​performatywnych, które roz­gry­wają się w rela­cjach mię­dzy cia­łami, archi­tek­turą i prze­strze­nią ramy oraz ich ogra­ni­czeń i ela­stycz­no­ści. Umiesz­cza­jąc ludz­kie ciała jako ele­menty rzeź­biar­skie zarówno w prze­strzeni archi­tek­to­nicz­nej, jak i prze­strzeni wideo, insce­ni­zuję ist­nie­nie z jego wła­sną logiką i prawami.

Ruchy zakom­po­no­wane są w spe­cy­ficz­nym ryt­mie, sta­jąc się jed­no­cze­śnie nie­ra­cjo­nalne i moż­liwe. Taki układ pozy­cji ciała jest wyra­zem, a jed­no­cze­śnie grą z wewnętrz­nymi uwa­run­ko­wa­niami obser­wa­tora, umiesz­czo­nego w odmien­nych warun­kach spo­łecz­nych, prze­strze­niach i strukturach.

Z lekką iro­nią, koszy­sta­jąc z metod poetyc­kich, pro­wa­dzę grę z pod­mio­tem pro­wa­dząc go przez zain­sce­ni­zo­wane sce­na­riu­sze.  Poja­wia się pyta­nie: kim jeste­śmy? i co robimy w kon­kret­nych lokalizacjach?

Wszyst­kie filmy wideo są połą­czone ze sobą tak, by two­rzyć sieć nar­ra­cyjną, umiesz­czoną w wie­lo­ka­na­ło­wej prze­strzeni instalacji.