25 wrze­śnia

Dr GABRIELA ŚWI­TEKInne mia­sto

Tytuł wykładu jest odwo­ła­niem do cyklu foto­gra­fii Elż­biety Janic­kiej i Woj­cie­cha Wil­czyka zapre­zen­to­wa­nego w 2013 roku w Zachę­cie – Naro­do­wej Gale­rii Sztuki. Inne mia­sto Janic­kiej i Wil­czyka uka­zuje archi­tek­to­niczną pano­ramę współ­cze­snej War­szawy, a dokład­niej obraz tych czę­ści mia­sta, które w cza­sie oku­pa­cji pozo­sta­wały w gra­ni­cach getta. Wykład, inspi­ro­wany tym pro­jek­tem arty­stycz­nym, ana­li­zuje pro­blem prze­strzeni pamięci oraz wybrane współ­cze­sne prak­tyki urba­ni­styczne. War­szawa jest przy­kła­dem mia­sta, w któ­rym „miej­sce po get­cie” jest wypeł­niane przez cen­trum biz­ne­sowe a nie­ustanne budo­wa­nie i burze­nie roz­grywa się na tle walki o „prawo do gruntu” i „prawo do horyzontu”.

Bio:

Dr Gabriela Świ­tek, kie­row­nik Zakładu Teo­rii Sztuki w Insty­tu­cie Histo­rii Sztuki Uni­wer­sy­tetu War­szaw­skiego. Absol­wentka Uni­ver­sity of Cam­bridge (PhD, 1999; MPhil, 1996) i Cen­tral Euro­pean Uni­ver­sity w Pra­dze (1994). Kie­row­nik działu doku­men­ta­cji sztuki współ­cze­snej w Zachę­cie – Naro­do­wej Gale­rii Sztuki. Autorka ksią­żek: Gry sztuki z archi­tek­turą. Nowo­cze­sne powi­no­wac­twa i współ­cze­sne inte­gra­cje (2013), Apo­rie archi­tek­tury (2012), Wri­ting on Frag­ments: Phi­lo­so­phy, Archi­tec­ture, and the Hori­zons of Moder­nity (2009). Główny obszar jej zain­te­re­so­wań to histo­ria i filo­zo­fia archi­tek­tury, meto­do­lo­gia histo­rii sztuki i współ­cze­sna kul­tura wizualna.

———————

18 wrze­śnia 

Prof. JACEK DOMI­NI­CZAK (ASP Gdańsk)  -  Lear­ning from Gdańsk. Stra­te­gie recy­klingu prze­strzeni publicznych

W ciągu ostat­nich 75 lat w Gdań­sku powstały dwa wiel­kie pro­jekty recy­klo­wa­nia prze­strzeni publicz­nych: na tere­nie śród­mie­ścia i na tere­nie odda­nym mia­stu przez Stocz­nię Gdań­ską. Porów­na­nie stra­te­gii postę­po­wa­nia urba­ni­stów i archi­tek­tów w obu tych miej­scach wywo­łuje cie­kawe i trudne reflek­sje na temat Nowo­cze­snego (Modern) i Współ­cze­snego (Con­tem­po­rary) myśle­nia o mieście.

Bio:

Jacek Domi­ni­czak zaj­muje się teo­rią i meto­do­lo­gią pro­jek­to­wa­nia dia­lo­gicz­nego. Jest auto­rem kon­cep­cji Prze­strzeni Dia­lo­gicz­nej (Mia­sto Dia­lo­giczne; Archi­tek­tura Dia­lo­giczna) oraz Kodu Toż­sa­mo­ści Lokal­nej — narzę­dzia pro­jek­to­wa­nia prze­strzeni miej­skiej. Reali­zuje pro­jekty, które pozwa­lają na zasto­so­wa­nie stra­te­gii pro­jek­to­wa­nia dia­lo­gicz­nego: jest auto­rem wnętrz Cen­trum Edu­ka­cji Arty­stycz­nej ŁAŹ­NIA 2 w Nowym Por­cie w Gdań­sku (2012), oraz współ­au­to­rem insta­la­cji Delay(er)ing Facade, która repre­zen­to­wała Pol­skę na 9. Mię­dzy­na­ro­do­wej Wysta­wie Archi­tek­tury w Wene­cji (2004, wspó­lau­tor: Domi­nik Lej­man, kura­tor: Adam Budak, orga­ni­za­tor: Zachęta — Naro­dowa Gale­ria Sztuki). Jacek Domi­ni­czak jest pro­fe­so­rem Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Gdań­sku. Był wizy­tu­ją­cym pro­fe­so­rem na Uni­ver­si­dade da Beira Inte­rior, Covilha, Por­tu­ga­lia (2006−10); Insti­tuto Tec­no­lo­gico y de Estu­dios Supe­rio­res de Mon­ter­rey, Quere­taro, Mek­syk (1998); Uni­ver­sity of Michi­gan, Ann Arbor, USA (1992); Car­ne­gie Mel­lon Uni­ver­sity, Pit­ts­burgh, USA (1991 i 1993–97). Pro­wa­dził wykłady i semi­na­ria na Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w Kra­ko­wie (2010−11); Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim (1999−2006), oraz Poli­tech­nice Gdań­skiej (2005−2006).

———————

11 wrze­śnia

MONIKA ZAWADZKA - Mia­sto typu euro­pej­skiego. Reaktywacja?

Szu­ka­jąc odpo­wie­dzi na Alter­na­tywne pyta­nie: Co dalej z mia­stem? – inte­re­suje mnie szcze­gól­nie przy­szłość miast o for­mie urba­ni­stycz­nej typu euro­pej­skiego, któ­rych początki się­gają antyku, i które powsta­wały w całej Euro­pie od śre­dnio­wie­cza oraz, w sto­sun­kowo nie­zmie­nio­nej for­mule, ist­niały do końca dzie­więt­na­stego wieku. Reali­za­cja ide­ałów moder­ni­stycz­nych – tak życio­daj­nych dla archi­tek­tury – w obsza­rze mia­sta ponio­sła klę­skę. Dziś, po deka­dach pano­wa­nia osie­dli wiel­ko­pły­to­wych i cha­otycz­nych, roz­le­wa­ją­cych się przed­mieść, przed­mo­der­ni­styczna tkanka miej­ska wraca do dys­kursu urba­ni­stycz­nego poprzez pro­cesy rewi­ta­li­za­cyjne czy idee zwar­tego mia­sta. Jed­nak przy­szłość miast typu euro­pej­skiego wcale nie jest pewna… Naj­bliż­sze lata pokażą czy ten, testo­wany w róż­nych warun­kach, prze­strzenny spo­sób bycia ze sobą ludzi musiał odejść wraz z nadej­ściem nowo­cze­sno­ści czy – bio­rąc lek­cję z dwu­dzie­sto­wiecz­nych rewo­lu­cji – zdoła reak­ty­wo­wać się w zli­ftin­go­wa­nej wersji?

Bio:

Monika Zawadzka, archi­tektka po Poli­tech­nice Gdań­skiej i antro­po­lożka kul­tu­rowa po Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim; badaczka, pro­jek­tantka, autorka tek­stów. Zwią­zana z gdań­ską Aka­de­mią Sztuk Pięk­nych, gdzie w latach 2003–2006 współ­pro­wa­dziła, razem z Jac­kiem Domi­ni­cza­kiem, stu­dia pody­plo­mowe “architektura+dialog”, i gdzie od 2008 roku pro­wa­dzi kursy antro­po­lo­gii kul­tu­ro­wej, antro­po­lo­gii miej­sca i mia­sta oraz antro­po­lo­gii rze­czy. Zaj­muje się feno­me­nem mia­sta typu euro­pej­skiego, spo­so­bami for­mo­wa­nia jego prze­strzeni publicz­nych, a szcze­gól­nie ulicą, wraz z kształ­tu­jącą jej ściany pie­rzeją – co stało się tema­tem jej roz­prawy dok­tor­skiej. Tań­czy fla­menco i mieszka w Gdań­sku, na Aniołkach.

———————

21 sierp­nia

JAGODA ZAŁĘSKA-​​KOCZKOSza­leń­stwo u wła­dzy — nazi­stow­skich urba­ni­stów wizje Gdańska

Nie­spełna 80 lat temu sze­ro­kie grono urba­ni­stów III Rze­szy owład­nięte zostało wizjami rady­kal­nej prze­bu­dowy miast nie­miec­kich. Daleko posu­nięte kon­cep­cje, prze­wi­du­jące two­rze­nie nowych cen­trów wła­dzy, zawłasz­cza­ją­cych prze­strzeń publiczną na potrzeby auto­pre­zen­ta­cji trium­fu­ją­cego reżimu, defi­lad i wodzow­skich prze­mó­wień, nie omi­nęły rów­nież Gdań­ska, sta­no­wią­cego w latach 1933–1945 jedną z sie­dzib nazi­stow­skich władz. Głów­nym zamia­rem autorki będzie pre­zen­ta­cja zacho­wa­nych, sze­rzej nie­zna­nych pro­jek­tów prze­bu­dowy, które zakła­dały czę­ściową destruk­cję histo­rycz­nego cen­trum mia­sta, opa­trzona uzu­peł­nia­ją­cym komen­ta­rzem, opar­tym na naj­now­szych usta­le­niach badawczych.

Bio:

Jagoda Załęska-​​Kaczko - histo­ryczka sztuki i praw­niczka, badaczka dzie­jów gdań­skiej archi­tek­tury i histo­rii prawa budow­la­nego, obec­nie pra­cuje nad dok­to­ra­tem z zakresu urba­ni­styki Gdań­ska w latach 1933–1945, pisa­nym pod kie­run­kiem prof. M. Omi­la­now­skiej w Insty­tu­cie Histo­rii Sztuki UG.

———————

7 sierp­nia

JOANNA ERBELWalka o prawo do mia­sta czyli o co? Prze­miana pola dzia­ła­nia miej­skich akty­wi­stek i akty­wi­stów od prze­strzeni publicz­nej po dobro wspólne

Odzy­ski­wa­nie “prawa do mia­sta” jest jed­nym z klu­czo­wych haseł, w któ­rego sku­piały się w XIX wieku dzia­ła­nia mające na celu uspo­łecz­nie­nie prze­strzeni miej­skiej. “Prawo do mia­sta” na prze­strzeni lat dzia­łało jak puste zna­czące sku­tecz­nie mobi­li­zu­jąc dzia­ła­nia miej­skich akty­wi­stek i akty­wi­stów, jed­no­cze­śnie zmie­niają swoje punkty odnie­sie­nia. W ramach mojego wykładu opo­wiem w jaki spo­sób prze­bie­gała ta prze­miana. Opo­wiem o wzro­śnie popu­lar­no­ści miej­skich ruchów spo­łecz­nych, które stają waż­nym akto­rem miej­skiej poli­tyki. Wskaże rów­nież na zmie­nia­jącą się rolę sztuki w prze­strzeni publicz­nej w walce o walce o lep­sze mia­sto.

Bio:
Joanna Erbel — socjo­lożka, miej­ska akty­wistka, publi­cystka. Pisze w Insty­tu­cie Socjo­lo­gii dok­to­rat o roli akto­rów nie­ludz­kich w prze­mia­nie prze­strzeni miej­skiej. Wykłada w Insty­tu­cie Stu­diów Zaawan­so­wa­nych w War­sza­wie. Człon­kini Kry­tyki Poli­tycz­nej, Kon­gresu Ruchów Miej­skich. Kura­torka Nowych Sytu­acji w ramach Malta Festi­val 2011. Lau­re­atka nagrody Oku­lary Rów­no­ści 2013 w kate­go­rii “Spra­wie­dli­wość spo­łeczna”.

———————

31 lipca

MARTA ŻAKOW­SKA - Star­sze Miasta

W 2060 roku będziemy jed­nym z trzech naj­star­szych spo­łe­czeństw Europy, ale czy nasze mia­sta są do tego przy­sto­so­wane? Dla­czego brak ławek w prze­strze­niach publicz­nych ma wiele wspól­nego z
dys­kry­mi­na­cją ze względu na wiek w jed­nost­kach służby zdro­wia? Czy star­szym ludziom żyje się  w naszych mia­stach dobrze i wygod­nie, a młodsi miesz­kańcy świa­do­mie się w nich sta­rzeją? Jakie
stoją przed nami wyzwa­nia w tym kon­tek­ście? Czego bra­kuje naszym infra­struk­tu­rze, archi­tek­tu­rze,  kul­tu­rze, usłu­gom, pol­skim prze­strze­niom i sfe­rom publicz­nym? Co mogą w związku z tym zro­bić
miesz­kańcy, urzęd­nicy, akty­wi­ści, samo­rzą­dowcy, archi­tekci, pro­jek­tanci, urba­ni­ści, ani­ma­to­rzy  kul­tury, przed­się­biorcy, dzien­ni­ka­rze, arty­ści, kura­to­rzy – co możemy zro­bić, by wszyst­kim gru­pom
wie­ko­wym dobrze sta­rzało się w Pol­sce? I co na to Świa­towa Orga­ni­za­cja Zdro­wia i jej Sieć Miast i  Gmin Przy­ja­znych Starzeniu?

Bio:

Marta Żakow­ska – antro­po­lożka, człon­kini Insty­tutu Badań Prze­strzeni Publicz­nej w War­sza­wie,  redak­torka naczelna Maga­zynu Mia­sta (www​.publica​.pl/​m​a​g​a​z​y​n​m​i​asta), człon­kini Kon­gresu  Ruchów Miej­skich. Absol­wentka Insty­tutu Kul­tury Pol­skiej UW i School of Sla­vo­nic and East Euro­pean Stu­dies Uni­ver­sity Col­lege Lon­don. Autorka serii Remiks – spo­łecz­no­ścio­wych  pro­jek­tów sąsiedz­kiego desi­gnu w prze­strze­niach miej­skich reali­zo­wa­nych dzięki współ­pracy z róż­nymi orga­ni­za­cjami kul­tury i lokal­nymi spo­łecz­no­ściami (w War­sza­wie, samo­dziel­nie, 2011,  w Pozna­niu w ramach Mię­dzy­na­ro­do­wego Festi­walu Teatral­nego Malta 2011, we Wło­cławku w ramach festi­walu Sesi­lus 2011, w Amster­da­mie w ramach dzia­łań mię­dzy­na­ro­do­wego kolek­tywu  Casco­land w dziel­nicy Kolen­kit, 2012, w Kra­ko­wie w ramach Lata Z Łaź­niow­cami Teatru Łaź­nia Nowa, 2012, w Zie­lo­nej Górze w ramach rewi­ta­li­za­cji Parku Tysiąc­le­cia gale­rii BWA Zie­lona Góra i Fun­da­cji Salony, 2012)

———————

24 lipca

Dr Iwona Luba  - Metro­po­lis, czyli naro­dziny nowo­cze­snego Ber­lina u progu lat dwu­dzie­stych XX wieku

Iwona Luba, histo­ryczka sztuki. Sto­pień dok­tora uzy­skała w 2001 roku na pod­sta­wie roz­prawy Dia­log nowo­cze­sno­ści z tra­dy­cją w malar­stwie pol­skim dwu­dzie­sto­le­cia mię­dzy­wo­jen­nego napi­sa­nej pod kie­run­kiem prof. dr hab. Marii Poprzęc­kiej (XI 2002 – nagroda im. Księ­dza Szczę­snego Detloffa przy­znana przez Sto­wa­rzy­sze­nie Histo­ry­ków Sztuki; 2005 – Nagroda Clio Rek­tora Uni­wer­sy­tetu War­szaw­skiego). Wykłada na macie­rzy­stej uczelni. Od 2010 roku kie­row­nik Zakładu Histo­rii Sztuki i Kul­tury Nowo­cze­snej w Insty­tu­cie Histo­rii Sztuki Uni­wer­sy­tetu War­szaw­skiego, a od 2007 także adiunkt w Kate­drze Histo­rii Sztuki i Teo­rii Kul­tury Aka­de­mii Sztuk Pięk­nych w War­sza­wie. Pro­wa­dzi bada­nia nad sztuką pol­ską i powszechną XX wieku w sze­ro­kim kon­tek­ście kul­tu­ro­wym. Ostat­nio opu­bli­ko­wała książki Duch roman­ty­zmu i moder­ni­za­cja. Sztuka ofi­cjalna Dru­giej Rze­czy­po­spo­li­tej (War­szawa 2012) oraz Ber­lin. Sza­lone lata dwu­dzie­ste: nocne życie i sztuka (War­szawa 2013, tytuł Książki Zimy 20122013 Poznań­skiego Prze­glądu Nowo­ści Wydawniczych).

———————

17 lipca

Dr hab. PIOTR LORENS -  Dzie­dzic­two wspólne — dzie­dzic­two podzie­lone — wyzwa­nia dla urbanistyki 

Jedną z istot­nych kwe­stii w urba­ni­styce jest sto­su­nek do prze­szło­ści - zarówno w dzie­dzi­nie pla­no­wa­nia jak i w odnie­sie­niu do zacho­wa­nych ele­men­tów dzie­dzic­twa. Ozna­cza to koniecz­ność kry­tycz­nego zmie­rze­nia się z prze­szło­ścią danego miej­sca. Przy czym dzie­dzic­two to może być bli­skie naszemu sercu lub też przy­wo­ły­wać kono­ta­cje zde­cy­do­wa­nie nega­tywne. Są tu bowiem ele­menty np. dzie­dzic­twa kolo­nial­nego, będące wyni­kiem dzia­łań upa­dłych reżi­mów lub też prze­brzmia­łych ide­olo­gii. W gru­pie tej zna­leźć można także obiekty i struk­tury prze­strzenne wytwo­rzone przez poprzed­nich gospo­da­rzy danej prze­strzeni. W wykła­dzie omó­wione zostaną klu­czowe zagad­nie­nia wią­żące się z tym pro­ble­mem, wraz z odnie­sie­niami do sytu­acji miast w regionie.

Bio:

Dr hab. inż. arch. Piotr Lorens, prof. Poli­tech­niki Gdań­skiej. Dok­to­ry­zo­wał się w 2001r. przed­kła­da­jąc pracę nt. rewi­ta­li­za­cji fron­tów wod­nych miast por­to­wych wyko­naną pod kie­run­kiem Prof. Mie­czy­sława Kocha­now­skiego. Habi­li­ta­cje uzy­skał w 2007r. na pod­sta­wie roz­prawy “Tema­ty­za­cja prze­strzeni publicz­nej mia­sta”. Obec­nie kie­ruje Kate­drą Urba­ni­styki i Pla­no­wa­nia Regio­nal­nego Wydziału Archi­tek­tury Poli­tech­niki Gdań­skiej. Jest także wice­pre­zy­den­tem Mię­dzy­na­ro­do­wego Sto­wa­rzy­sze­nia Pla­ni­stów Miej­skich i Regio­nal­nych ISO­CARP oraz wice­pre­ze­sem Zarządu Głów­nego Towa­rzy­stwa Urba­ni­stów Pol­skich TUP. W swo­jej pracy badaw­czej i pro­jek­to­wej zaj­muje sie przede wszyst­kim zagad­nie­niami rewi­ta­li­za­cji miast ze szcze­gól­nym uwzględ­nie­niem ich prze­strzeni publicz­nych oraz roli spo­łecz­no­ści lokal­nej w podej­mo­wa­niu decy­zji pro­jek­to­wych. Peł­nił funk­cję m.in. koor­dy­na­tora warsz­ta­tów w ramach pro­jektu “CEN­TRUM — REAK­TY­WA­CJA”, reali­zo­wa­nego w 2012 r. w Gdańsku.

———————-

10 lipca

Dr hab. KRZYSZ­TOF RUT­KOW­SKI  - Mia­sto jako Księga
Czy­ta­nie tego, co nigdy nie zostało napi­sane. Co możemy wyczy­tać z ulic, ze ście­ków, z zauł­ków, z bruku i asfaltu? Co ze ścian domów, z fasad katedr? Z roz­pa­da­ją­cych się ruder? Ze świe­cą­cych szkla­nych ścian? Skąd wyziera daw­ność? Gdzie się kryją duchy i kędy wycho­dzą? O tym opo­wiem. Przede wszyst­kim Paryż. Ale Gdańsk ważny. Naj­waż­niej­szy. Bo w nim opowiadam.

Bio:

Dr hab. Krzysz­tof Rut­kow­ski, Pro­fe­sor UW. Pra­co­wał na Polo­ni­styce na Uni­wer­sy­te­cie War­szaw­skim przez sie­dem lat. Tu zro­bił dok­to­rat. W roku 1984 wyje­chał do Fran­cji. W Paryżu współ­pra­co­wał z Uni­wer­sy­te­tem Paris VIII, z Insty­tu­tem Kato­lic­kim, z Cen­tre du Dia­lo­gue księży Pal­lo­ty­nów, z „Kul­turą“ i z Insty­tu­tem Lite­rac­kim Jerzego Gie­droy­cia. Pro­wa­dził „Kon­takt Lite­racki i Arty­styczny“, doda­tek do mie­sięcz­nika „Kon­takt“. Pra­co­wał w radiu Wolna Europa, potem w Radio France Inter­na­tio­nale. Habi­li­ta­cję zro­bił w IBL w War­sza­wie. Od trzech lat pro­wa­dzi zaję­cia w OBTA (obec­nie IBI AL). Publi­kuje po pol­sku i po fran­cu­sku. Sporo tłu­ma­czy z fran­cu­skiego, mię­dzy innymi Daniela Beau­vois i Pas­cala Quignarda. Wię­cej na stro­nie: www​.krzysz​tof​-rut​kow​ski​.art​.pl

———————-

3 lipca

Prof. TOMASZ SZLEN­DAK  -  Udomawiana/​​inscenizowana. Prze­strzeń miej­ska mię­dzy publicz­nym a prywatnym

Prof. dr hab. Tomasz Szlen­dak, socjo­log, dyrek­tor Insty­tutu Socjo­lo­gii Uni­wer­sy­tetu Miko­łaja Koper­nika w Toru­niu. Zaj­muje się socjo­lo­gią kul­tury i socjo­lo­gią rodziny. Pro­wa­dzi bada­nia nad prze­mia­nami oby­cza­jów, jako­ścią życia i aktyw­no­ścią kul­tu­ralną. Opu­bli­ko­wał m.in. Archi­tek­to­nikę romansu (2002), Super­mar­ke­ty­za­cję (2004, 2008), Nagą małpę przed tele­wi­zo­rem. Popkul­tura w świe­tle psy­cho­lo­gii ewo­lu­cyj­nej (2008), Socjo­lo­gię rodziny (2010) i Dzie­dzic­two w akcji. Rekon­struk­cja histo­ryczna jako spo­sób uczest­nic­twa w kul­tu­rze (2012). Był sty­pen­dy­stą Fun­da­cji na rzecz Nauki Pol­skiej oraz tygo­dnika „Poli­tyka” w ramach akcji „Zostań­cie z nami”. Jest człon­kiem Rady Pro­gra­mo­wej Insty­tutu Badań Prze­strzeni Publicz­nej oraz Zespołu ds. Poli­tyki Rodzin­nej przy Pre­zy­den­cie RP.

———————-

26 czerwca

Prof. dr hab. MARIA MEN­DEL - Mia­sto pedagogiczne

Do opisu rela­cji pomię­dzy mia­stemi jego użyt­kow­ni­kami można wyko­rzy­stać starą mak­symę o czło­wieku, co czło­wie­kowi wil­kiem i powie­dzieć, że zarówno urbis homini lupus est, jakhomo urbi lupu­sest. Mia­sto może ist­nieć jako byt prze­ciw czło­wie­kowi, ale też byty jego miesz­kań­ców mogą obra­cać się prze­ciw niemu. Pierw­sza zależ­ność jest akcen­to­wana m.in. w ape­lach o mia­sto ludzkie,bliskie sercu miesz­kań­ców, o ich Prawo (i prawa) do mia­sta. Zależ­ność druga, to funk­cjo­nalne upodmio­ta­wia­nie mia­sta, nastę­pu­jące zwy­kle wtedy, gdy zagro­żony jest inte­res jego miesz­kań­ców (względy eko­lo­giczne, toż­sa­mo­ściowe, in.). W obu przy­pad­kach­pod­miot ludzki jedy­nie pozor­nie wydaje się przy­zna­wać auto­no­mię bytowi, jakim jest miasto.Wobec tego inte­re­su­jący może być rodzaj eks­pe­ry­mentu myślo­wego, w któ­rym – w warun­kach akcep­ta­cji pod­mio­to­wego sta­tusu mia­sta (bli­skiej podej­ściom post­hu­ma­ni­stycz­nym) – roz­wi­jane mogą być­po­twier­dza­jące go przy­kłady, przed­sta­wiane z per­spek­tywy zało­że­nia o peda­go­gicz­no­ści rela­cji pomię­dzy mia­stem i jego mieszkańcami/​użytkownikami. Kim jesteś, Miasto?

Bio:

Prof. dr hab. Maria Men­del pra­cuje w Insty­tu­cie Peda­go­giki na Wydziale Nauk Spo­łecz­nych Uni­wer­sy­tetu Gdań­skiego. Pro­wa­dzi bada­nia w obsza­rze peda­go­giki spo­łecz­nej, skon­cen­tro­wa­nej na rela­cji pod­miot – miej­sce. Wśród publi­ka­cji: Peda­go­gika miej­sca (red.2006), Spo­łe­czeń­stwo i rytuał. Hete­ro­to­pia bez­dom­no­ści (2007), Toż­sa­mość gdańsz­czan. Budo­wa­nie na (nie)pamięci (z A. Zbierz­chow­ską, red.2010).

———————–

21 czerwca

Dr hab. inż. arch. JAKUB SZCZE­PAŃSKiZepsute mia­sto 

Mia­sto nigdy nie jest skoń­czo­nym pro­jek­tem, może jed­nak mia­sto jako feno­men już się koń­czy? Czy w przy­szło­ści będą mia­sta? Co robimy obec­nie, żeby zepsuć miasto?


Bio:

Dr hab. inż. arch. Jakub Szcze­pań­ski
Od 1988 r. pra­cow­nik Kate­dry Histo­rii, Teo­rii Archi­tek­tury i Kon­ser­wa­cji Zabyt­ków na Wydziale Archi­tek­tury Poli­tech­niki Gdań­skiej. Zaj­muje się histo­rią archi­tek­tury i zagad­nie­niami kul­tury w roz­woju prze­strzen­nym miast pół­noc­nej Europy, w tym przede wszyst­kim Gdań­ska, a także kon­ser­wa­cją zabyt­ków architektury.