Zbi­gniew Libera to jeden z naj­cie­kaw­szych i naj­waż­niej­szych pol­skich arty­stów. Jego prace — foto­gra­fie, filmy wideo, insta­la­cje, obiekty i rysunki — w prze­ni­kliwy i prze­wrotny inte­lek­tu­al­nie spo­sób grają ze ste­reo­ty­pami współ­cze­snej kul­tury. Jego wstrzą­sa­jące prace wideo z lat 80. (m.in. “Obrzędy intymne” i “Per­se­we­ra­cja mistyczna”) wyprze­dziły o 10 lat falę “sztuki ciała”. W poło­wie lat 90. Libera zaczyna two­rzyć “Urzą­dze­nia korek­cyjne” — obiekty będące prze­two­rze­niem ist­nie­ją­cych już pro­duk­tów, przed­mio­tów maso­wej kon­sump­cji (m.in. “Uni­ver­sal Penis Expan­der” czy “Body Master. Zestaw zaba­wowy dla dzieci do lat 9″). Pro­jek­tuje także prze­two­rzone zabawki, prace odsła­nia­jące mecha­ni­zmy wycho­wy­wa­nia, edu­ka­cji i tre­sury kul­tu­ro­wej, z któ­rych naj­gło­śniej­szą staje się “Lego. Obóz kon­cen­tra­cyjny”. Od tego też czasu jest jed­nym z fila­rów tzw. sztuki kry­tycz­nej, rów­nież w sen­sie insty­tu­cjo­nal­nym — mimo roz­woju kariery cały czas bli­sko zwią­zany jest z śro­do­wi­skami nie­za­leż­nymi i sceną offową. W ostat­nich latach zaj­muje się głów­nie foto­gra­fią, a szcze­gól­nie spe­cy­fiką foto­gra­fii pra­so­wej, tym jak media kształ­tują naszą pamięć wizu­alną i mani­pu­lują obra­zem histo­rii (serie prac “Pozy­tywy” i “Mistrzo­wie”, 2003).