Uro­dzona w 1961 roku. Mieszka i pra­cuje w War­sza­wie Autorka rzeźb insta­la­cji, wideo, foto­gra­fii, akcji i dzia­łań per­for­ma­tyw­nych. Głów­nym moty­wem jej prac jest wizu­ali­za­cja nie­uchwyt­nego stanu “pomię­dzy”. Artystka trans­for­muje odna­le­zione w pamięci frag­menty auto­bio­gra­fii i uni­wer­sa­li­zuje je zde­rza­jąc z pamię­cią zbio­rową i obra­zami histo­rii na tle współ­cze­snych pro­ble­mów społeczno-​​politycznych. Janin zaj­muje się tema­tyką miej­sca, pamięci i czasu. Prace artystki bar­dzo czę­sto odno­szą się do kon­struk­cji spo­łecz­nych oraz pro­cesu two­rze­nia poje­dyn­czych lub gru­po­wych toż­sa­mo­ści. Odno­szą się do spo­sobu, w który toż­sa­mo­ści te są pod­da­wane mani­pu­la­cji i wyko­rzy­sty­wane prze­ciw sobie we współ­cze­snej kul­tu­rze. Janin uświa­da­mia nam, że indy­wi­du­alne poczu­cie toż­sa­mo­ści wiąże się z nie­prze­rwa­nym pro­ce­sem budo­wa­nia i prze­miesz­cza­nia się osoby wobec Innego. W twór­czo­ści fil­mo­wej Janin cen­tral­nym zagad­nie­niem jest efe­me­ryczna i nie­na­ma­calna natura dzia­ła­nia i wcie­la­nia. Ten aspekt

twór­czo­ści artystki jest bli­sko powią­zany z jej pra­cami rzeź­biar­skimi, które czę­sto towa­rzy­szą video-​​instalacjom. Struk­tura tych prac pod­kre­śla ich efe­me­rycz­ność i przej­rzy­stość, zaś ich przy­po­mi­na­jąca naskó­rek mate­ria buduje meta­forę ulot­nej sie­dziby naszej egzy­sten­cji. Janin brała udział w wielu mię­dzy­na­ro­do­wych wysta­wach, mię­dzy innymi w: 1992 Syd­ney Bien­nale; 1992 Bien­nale w Istam­bule; Soonbeek’93; 1996 Liver­pool Bien­nial; 2010 Bien­nale w Łodzi; 2011 54 Bien­nale w Wenecji.